De schoonheid van het bestaan: over ayahuasca, de dood en mens zijn.

Na mijn afspraak in Voorschoten loop ik naar de bushalte. Daar staat een jonge vrouw. “De bus moet nog komen?” vraag ik haar. “Bus 45 bedoel ik.” 
“Ja, hij komt over een minuut” antwoordt ze terwijl ze me met een heldere blik aankijkt.
Dan ontdek ik het electronische bord waarop de aankomsttijd van de eerstvolgende bussen te lezen valt. 
“Oh ja… 🙂 nu zie ik het.”
“Ga jij ook naar Den Haag?” vraagt de jonge vrouw aan me.
“Ja… ik hoop dat ik nog voldoende tegoed heb op mijn kaart, ik heb nog iets meer dan €4 erop staan.”
“Oh, maar bij de bus mag je in de min staan.”
“Ok… komt goed” zeg ik gerustgesteld.

In de bus wil ik eerst een eigen plekje zoeken. Mijn intuitie zegt echter wat anders. Die volg ik en ik vraag haar:
“Vind je het ok als ik naast je kom zitten?” 
“Ja” zegt ze enthousiast.

En zo… ontstaat een wonderschone ontmoeting

;Zij blijkt te werken als kunstzinnig therapeut in een jeugdgevangenis. Ze is antroposofisch opgeleid in Zeist… blijkt. Ik vertel over de antroposofische bso waar ik heb gewerkt in Utrecht en de training die ik net gevolgd heb (over traumawerk). Ik vraag haar welke trauma’s zij mee te maken heeft met de doelgroep waar zij mee werkt en of het niet lastig voor haar is om niet teveel haar werk mee naar huis te nemen. 
“Nee, dat kan ik wel van me afzetten. Ik ben er ook voor opgeleid.”

Zij vraagt wat ik doe. “Ik heb een bedrijf opgestart. Ik help vrouwen met zich vrij te voelen met hun stem. Emoties te uiten en zich vrij te voelen om hun mening te geven.” En ik vertel over mijn werk in loondienst. Hoe prachtig het is om elke dag dat ik werk met jonge kinderen van 2-3 jaar herinnerd te worden aan de verwondering van het leven. Hoe deze jonge pure wezens vol nieuwsgierigheid de wereld ontdekken.

De (naderende) dood

Zij blijkt bij haar oma te zijn geweest. Die bezoekt ze elke maandag. 
“Wat bijzonder, dat doet niet elke kleindochter voor haar oma” prijs ik haar en ik voel warmte in mijn hart naar deze jonge vrouw.
“Ja, ze is belangrijk voor me. Ze heeft altijd zoveel voor me gedaan, zo kan ik wat terugdoen.”
En dan vertelt ze… dat haar oma terminale kanker heeft. 
Direct voel ik de pijn in mijn hart. Zonder aarzeling pakt ze mijn hand vast en is met mij terwijl ik mijn verdriet openlijk laat stromen in de bus, al rijdend van Voorschoten naar Den Haag.
“Ik heb mijn vader verloren vorig jaar. Hij had ook kanker” vertel ik haar.
Terwijl mijn tranen nog stromen zeg ik tegen haar: “Wat mooi dat je bij je oma kunt zijn in dit proces, en in alle verschillende fases van loslaten. Ik voel me enorm dankbaar dat ik dat ook heb mee mogen maken met mijn vader.”

“Ik had wel even behoefte aan contact” zegt ze.
“Ja, je keek me zo helder aan met je mooie blauwe ogen… Dat voelde ik al, dat je openstond voor contact. Is dat omdat je net bij je oma bent geweest?”
“Ja… maar sowieso.”

Ayahuasca

“In december heb ik ayahuasca gedaan… ken je dat?”
“Ja” antwoord ik.
“Ik was altijd bang voor de dood maar die angst heb ik los kunnen laten in die ceremonie. Nu kan ik mijn oma ook makkelijker laten gaan.”
Het is alsof ik mezelf hoor praten.
“Ik heb precies dezelfde ervaring gehad tijdens mijn 1e ayahuasca ceremonie. Ik was ook altijd bang voor de dood maar nu niet meer. Zo ben ik ook aan mijn naam ‘Sumaya’ gekomen… die naam ontving ik tijdens mijn 1e ayahuasca ceremonie, zonder dat ik vroeg om een nieuwe naam” deel ik.

Terwijl de bus verder rijdt, blijft ze mijn hand vasthouden en praten we verder. Ik benoem hoe bijzonder ik het vind om zo relaxed mijn verhaal te kunnen doen aan haar: een vrouw die ik pas net 10 minuten ‘ken’ terwijl we elkaars handen vasthouden.
“Mooi dat je zo open bent” zegt ze.
“Ja, dat lukt me steeds makkelijker” antwoord ik haar terug.

De bus komt aan op Den Haag CS. Ik voel een impuls en besluit ernaar te handelen.
“Ik merk dat ik het leuk vind ons contact en nog wel verder met je uit wil wisselen. Zullen we gegevens uitwiselen?” vraag ik haar. Ze reageert enthousiast, pakt pen en papier en ik schrijf mijn naam en telefoonnummer voor haar op.
Op station Den Haag ontdekken we dat we vlakbij elkaar wonen en dezelfde tram naar huis nemen, zelfs bij dezelfde halte eruit moeten 🙂

In de tram vervolgen we ons gesprek. Over menselijke emoties, de schoonheid van het leven en de sessie die ik net heb gehad.

1 halte voor die van mij stapt ze uit (want: nog even naar de supermarkt). Ze geeft me een knuffel en zegt: “ik sms je mijn nr.”

Nu wil het feit dat ik vanmiddag ‘een bestelling naar het Universum deed’ 🙂 Zo helder mijn verlangen voelend om me onderdeel te voelen van een SisterTribe in Den Haag, om dit te manifesteren in mijn leven, just around the corner een fijn netwerk. Et voila… ik ontmoet een vrouw die vlakbij woont en waar ik direct een klik mee voel. Ask… and you will be served <3

Of deze Sister nu wel of niet onderdeel gaat uitmaken van deze SisterTribe… het voelt als een mooi cadeau deze ontmoeting, dit mooie moment van verbinding. Wetende dat er meer vrouwen zijn zoals ik die verlangen naar verbinding en Sisterhood.

Speak Your Mind

*