Reactie Maria van der Wiel op PON

“Dank je wel Femke  , PON is prachtig en wat mooi dat je dit deelt. Heb net de vragen gelezen en ja dat raakt me. Weet niet of ik er wat mee ga doen nu maar openend, prachtig en krachtig is het wel!
Ik heb door het alleen maar lezen en het voelen en beseffen van wat een enkele vraag al opriep vannacht gedroomd! In die droom moest ik me voorstellen en vertellen over mijn jeugd. Mijn stem wilde niet. Er was geen kracht. Ik wilde het uit mijn tenen halen. Schreeuwen. Dat deed ik in mijn droom ook. Hardop praten, proberen te schreeuwen om mijn stem te laten horen, ook iets te zeggen, hen stil te krijgen. Ik voelde me zo ellendig en verloren haast. Ook viel ik stil, had letterlijk geen woorden. De helft van de mensen kletsten door de helft keek naar mij. Zo stond ik daar een hele tijd. Ook in rust in mijzelf, mijzelf observerend en het niet meer weten er laten zijn. En opeens was het daar. Ik wist wat te doen. Wilde een het gedicht dat ik een jaar geleden geschreven heb voordragen. En dat heb ik ook gedaan. Ook hardop in mijn droom. Al hortend en stotend de eerste zinnen. Maar steeds krachtiger en vloeibaarder. Het was een zo mooie ervaring! Ook al was het hortend en stotend, ook al was ik klein en onzeker ik had het gedeeld. Dank je wel Femke. Voor de crack die je in mij teweeg brengt.. Tranen zijn er nu. Er is nog zoveel in mij waar ik wat mee kan. Dank je wel. Liefs en knuffel Maria.”

Maria van der Wiel