Op avontuur met ‘Giels Talentenjacht’

De afgelopen weken waren een groot avontuur. Van spannend, (beetje) eng, twijfel tot nieuwsgierig, vervuld, blij en energiek. Met het lied ‘Ken ik jou’ deed ik mee aan Giels Talentenjacht. Ondertussen begon ik ook nog aan een nieuwe baan en was ik op zoek naar een nieuwe plek om te wonen maar dat bleek toch wel combineerbaar.

Zojuist per mail vroeg een kennis van me of ik door ben naar de top 100. Zijn woorden: “Als je er niet in zit raar want er zit best bagger tussen.” Tja, om eerlijk te zijn, dat ben ik met hem eens…haha en ondertussen ben ik dus niet geselecteerd voor de top 100. En dat is prima, voel ik. Een andere route ligt blijkbaar op mij te wachten.

Van het voelen van een diep verlangen en daarin gaan ‘staan’ tot het ontvangen van een vreemde man in mijn slaapkamer haha. Om mijn liedje samen in een paar uur te repeteren en op te nemen. ZIJN met “oh spannend, nu kan iedereen mij zien, horen en beoordelen. Op 1 moment, 1 lied, 1 opname.” De perfectionist in mij vond de opname niet goed genoeg maar moest zich erbij neerleggen. We hadden simpelweg geen tijd meer. Een ander deel in mij was (en is) trots. Op mijn lied die op een heldere manier mijn boodschap weergeeft wat ik wil uitdragen in mijn leven en ook in de muziek die ik maak. En trots op het feit dat ik binnen een hele korte tijd een professionele opname had kunnen maken. Met grote dank aan Peter!

De spelregels waren niet geheel duidelijk voor me. Ook Giel en team waren de spelregels along the way nog aan het ontdekken haha. Mijn innerlijke criticus vond het chaotisch en slecht geregeld wink-emoticon Ik werd uitgedaagd om flexibel te blijven en mee te gaan met de flow.

Support vragen

Ik vroeg support op Facebook. En toen ik op een punt kwam dat ik dacht: “Nu kan ik toch niet opnieuw om support vragen?” werd ik aangemoedigd door een aantal mensen om dat juist wel te doen. Om opnieuw uit mijn comfortzone te komen. Toen kwam er opnieuw een ‘Golf van Support’ los. Dat raakte me. Wow, wat bijzonder hoeveel mensen mij steunden. Mijn lied werd vele malen gedeeld, ik ontving heel veel likes en prachtige, lieve en bemoedigende woorden. Die mij blij maakten en sterkten om door te blijven gaan.

Dit was voor mij persoonlijk, een proces van ruimte durven innemen. Daar schrijf ik wellicht binnenkort meer over, want dat vind ik een boeiend thema.

Het lied waar het allemaal mee begon

Denk je: waar gaat dit over en wat is dat lied waar Femke het over heeft? Hier nogmaals de link van “Ken ik jou”:

https://www.youtube.com/watch?v=Na3beNxt6nQ

Refrein:
“Ken ik jou of ken ik jou niet?
Wat zijn jouw dromen?
Waar ben je bang voor?
Ken ik jou of ken ik jou niet?
Waar verlang jij naar?
Waar word jij blij van?”

Ik schreef dit lied kort nadat mijn oma overleed begin maart dit jaar op 92-jarige leeftijd. Bij haar crematie sprak ik woorden voor de familie en overige nabestaanden en toen realiseerde ik me heel duidelijk dat ik haar slechts voor een deel gekend had. Dat er allerlei dingen waren die ik haar nog graag had willen vragen maar nu kon dat niet meer. Het maakte mijn verlangen opnieuw heel duidelijk: hoe fijn ik het vind om mensen werkelijk te mogen leren kennen, achter de ‘sluiers’. En hoe graag ook ik mezelf wil laten kennen door een ander. Authentiek contact. #ConnectingSounds

Liefs,
Femke

Speak Your Mind

*