Treingesprek: In of uit de Matrix, wezenlijk contact en loslaten

‘Goeiemorgen’
‘Wat leuk… dat je me gedag zegt’.
‘Dat is toch normaal…?!’, zegt de vrouw die naast me komt zitten in de trein. En ze schenkt me een lach.
‘Nou… iedereen zit zo weggedoken in hun smartphone tegenwoordig… vrijwel niemand zegt elkaar meer gedag.’
‘Ja, dat is waar.’ En vervolgens haalt ze een onderzoek aan waarin ze gelezen heeft dat mensen elkaar steeds minder gedag zeggen.
‘Ik doe het nog wel’ zeg ik.
‘Ja, ik ook. Dat is toch gezellig?!’

smartphones-in-trein

Matrix…in of uit?

‘Het is natuurlijk waar je behoefte aan hebt. Smartphones… sommige mensen hebben geen behoefte aan een praatje in de trein. Zo zit onze samenleving in elkaar he?!’
‘Dat is zo… maar ik denk ook dat het te maken heeft met bewustwording’ zeg ik tegen haar. ‘We kunnen besluiten het anders te doen’.
En vervolgens hoor ik mezelf, vanuit adelaarsperspectief, tegen haar praten. Niet als een prediker maar heel kalm en vanuit een diep innerlijk weten. Over  je eigen Pad lopen in het leven, en dat dit vraagt om heel goed voelen wat bij je past. Dat dit soms betekent dat je uit de matrix moet stappen (daarbij uitleggende wat de matrix voor mij inhoudt). Om niet pas op latere leeftijd als je al in de 60 of 70 bent, te ontdekken dat je een leven hebt geleefd wat niet bij je paste. Dat dit vraagt om bewustwording en moed want ja… soms betekent het dat je stuit op weerstand van je omgeving. Ook van mensen die heel dicht bij je staan.
Ik merk dat de vrouw mij wel begrijpt.

Zelfliefde vraagt om loslaten

‘Ik heb even geen contact met mijn ouders’ vertel ik haar. ‘Omdat ik dat nodig heb, nu. Voor mezelf. Om uit ‘iets ouds’ te kunnen stappen.’ Dat dit groots voelt, omdat ik veel loyaliteit naar hen voel. En dat ik het idee mag loslaten dat ik egoïstisch ben als ik voor mezelf kies. Dat is oud. Dit is juist een actie uit Zelfliefde. Dat begrijpt ze heel goed en ze prijst me voor mijn moed (wat lief bedoelt is, maar onnodig).
Ze vraagt naar mijn ouders.  Ik vertel haar o.a. over dat ik ze als dominant ervaar. Dat ze mij graag vertellen hoe ik mijn leven moet leiden, welke keuzes ik moet maken (ze houden van me, hebben het beste met me voor maar wat ‘dat beste’ is… daar verschillen we van mening over). En dat ze heel dienstbaar zijn naar anderen. En zichzelf daarbij makkelijk vergeten.
‘Ja, dat is die generatie.’

Wat doe jij – wie ben jij

‘Waar ga jij naartoe?’ vraag ik haar. We blijken allebei naar Utrecht te reizen. Ik naar mijn opleiding (massage), zij naar die van haar (middenmanagement). Ze blijkt getrouwd , moeder van een aantal kinderen en reeds als manager werkzaam op kantoor.
Ik vraag haar wat ze wil leren in die opleiding.
‘Wat mooi dat je hiernaar vraagt. Ik moest namelijk net voor de opleiding mijn leerdoelen opschrijven’ . Ik voel een vreugde bij haar, omdat ik belangstelling voor haar toon.
Ze vertelt dat ze wil leren minder dingen zelf te doen. Dat ze meer wil uitbesteden aan haar medewerkers. En bij conflicten, dat ze dan wil zeggen waar het opstaat in plaats van weg te lopen. Ook als ze vooraf weet dat ze op weerstand gaat stuiten, dingen dan toch zeggen. Zo benoemt ze dingen die zoveel vrouwen lastig vinden: hulp durven vragen en je eigen waarheid spreken. En zo word opnieuw glashelder hoeveel werk er nog te doen is, ook collectief. Om onszelf vrij te maken.

Daarna vraagt ze naar mijn massageopleiding. ‘Ik heb mijn eerste examen vandaag,’ vertel ik. Ik vertel ook dat het een prachtige opleiding is. Dat we leren om voelend aanwezig te zijn. Om cliënten uit te nodigen te voelen maar ook als masseur te blijven voelen. Dat het niet gaat om klachten weg te masseren maar juist hier bewust bij aanwezig te zijn. Ik zeg ook: ‘Ik weet niet of het nog wel de bedoeling is dat ik mensen professioneel ga masseren… dat gaat wel duidelijk worden met de tijd. Deze opleiding nodigt me vooral uit zelf dieper te voelen en dat is heel mooi. Dat voelt als een groot cadeau aan mezelf. Het gaat misschien ook wel om het loslaten van het idee dat ik diploma’s nodig heb om verder te komen in het leven.’

Hoe een mooi contact ontstaat

En zo… doordat ik haar bedankte voor dat ene woord wat ze tegen mij zei ‘Goeiemorgen’ ontstond er een gesprek en een mooie verbinding. Tussen twee vrouwen die elkaar niet kenden. Daar in de intercity trein tussen Amersfoort en Utrecht. Een ritje van 14 minuten maar een ervaring… die nog veel langer meegaat.

Mijn hart, mijn Ziel, word blij van authentieke verbinding. En verdrietig… als dat er niet is.

#wherehasthehumanconnectiongone #connectingsounds #proudownerofzerosmarthpones

Speak Your Mind

*